Roadburn 2009; "Beyond The Pale": zaterdag 25 april

Naar een concert geweest? Schrijf hier je verslag. Waarom was het goed? Wat viel er tegen?
Plaats reactie
Richardus
Meganerd
Berichten: 40413
Lid geworden op: 02 jan 2009, 17:34

Roadburn 2009; "Beyond The Pale": zaterdag 25 april

Bericht door Richardus » 28 apr 2009, 20:22

Opeens waren de Roadburn visuals verdwenen. Deze zaterdag was gecureerd door Neurosis en ze programeerden er hun Beyond The Pale festival, met een fikse handvol bands waar de liefhebber van ging lekkerbekken. Opeens dus geen spacy visuals met typische Roadburn afbeeldingen meer achter de band, die zo'n onderdeel van de typische sfeer zijn, maar het mooi ontworpen 'logo' van Beyond The Pale. Iets anders, maar helemaal niet erg. Het was toch nog steeds echt Roadburn.

Eerst was er nog een verrassing ingelast. Het altijd aanwezige Beehoover wou wel een showtje spelen, en Roadburn had Cul De Sac bereid gevonden plek te bieden om 14.45u voor een preRoadburn optreden van het Duitse duo. Hoe heerlijk, om de dag te beginnen met een zalige bruine Kasteelbier, en één van m'n favoriete (live)bands die met strak spel vooral nummers van het geweldige 'The Sun Behind The Dustbin' lieten horen. Zoals altijd was het gezellig in Cul De Sac, zeker met al die Roadburners op een hoopje, en vormde dit een verrassende inleiding voor de dag. En misschien was dit ook een positieve ervaring, naast het gebruik van V39 voor merch en wat concerten, om Roadburn verder uit te breiden naar omliggende zaaltjes...

In 013 trapte Beyond The Pale goed af met een langverwachte band, na hun annulering van vorig jaar: Grails. Ze speelden ontzettend goed, heerlijk strak met een kraakhelder geluid, waardoor hun prachtige nummers goed uit de verf kwamen. Hun stijl is een bijzondere; ze weten in een sfeervolle (post)rock structuur vervatte conventionele gitaarlijnen om te toveren in Orientaals aandoende melodieën. Het werkt verbazingwekkend goed, is boeiend, swingend, broeierig en vertrouwd tegelijk. Grails is zo'n originele, creatieve band waar je elke release en concert weer een nieuwe ontwikkeling en verfrissende ervaring verwacht. Die verwachting losten ze op Roadburn alleszins in.

Grey Daturas was zwart, inktzwart. Ze kozen meer de noisehoek van hun kunnen dan we van hun laatste album kennen, maar lieten niet na de toch gestructureerde herrie te laten verworden tot een climax die je bijna 'rock' had kunnen noemen. En dat dan in een nummer van 20 minuten. Zo'n band. Ik had het na één nummer dus wel gezien, ook omdat ik het niet bijster indrukwekkend en verrassend vond, en liever had gehad dat ze wat meer hun grillige kant hadden getoond.
Dus maar even weer van Earth genoten, die weer een lesje songschrijven en intens spelen gaven. Het is altijd een genot zo behoedzaam, nét te sloom, en vol intensiteit de gitaar en drums bespeeld te zien worden. Het is altijd weer (ik zag ze voor de 3e of 4e keer) indrukwekkend te horen hoe vaardig zo'n lang nummer gecomponeerd is, en met verschillende wonderschone melodieën doodkalm uitgewerkt wordt. Earth is gewoon een superband.

Het was een verrassing hoe A Storm Of Light zou overkomen. Op hun album klonk de postmetal enorm imposant, en dan was het voorkomen, en goed verhulde ongewende houding, van de nogal 'gewone' bandleden daarbij een beetje vreemde gewaarwording. Maar met de ogen dicht, en ook wel open, kwam de muziek behoorlijk goed uit de verf. Het klonk nog niet heel volwassen, en de sound was anders dan op plaat. Het deed, ook door de man/vrouw samenzang, wat aan The Wounded denken, een zelfde soort sympho geluid, maar dan met brute gitaarsferen. De visuals van zeeën en wuivend graan hielpen de diepte in de muziek te vinden. Als je dan zo met alle elementen en factoren de kracht van A Storm Of Light wist te vinden, was het opeens heel erg goed te genieten. Iets anders dan verwacht, maar wel heel erg lekker anders. Een concert waar je je lekker een uur in kon verliezen, met bijkans een paar momenten van kippenvel.

The Young Gods passen niet op Roadburn. Basta. Veel te elektrowaverig jaren '80 geluid, en als festivalganger had ik ze ook al veel te vaak gezien. Wat een rare gewaarwording, dat typische rockgeluid op Roadburn te horen. Bah.

Vantevoren had Six Organs Of Admittance misschien ook een vreemde booking geleken voor Roadburn. En de beste man vond dat zelf al helemáál. Hij zat doodnerveus op het podium, kon geen woord uitbrengen, en zelfs z'n zang was in het begin onvast. De 'fucks' waren niet van de lucht, slokken whiskey en dan speelde hij maar even verder om te proberen de zenuwen te boven te komen. Dat lukte steeds meer naarmate hij de positieve reactie van het publiek merkte. Want was was z'n gitaarspel mooi en z'n verhalende zanglijnen betoverend! Hij flapte er zelfs zachtjes uit'; "fuck, I know understand what this Roadburn thing means!" Toch leek hij nog zeer opgelucht toen hij na een half uur dacht klaar te zijn met z'n set...en tot de ontdekking kwam dat hij nog een half uur mocht, of moest... Hij schaamde zich rot, schold er heel wat 'fucks' uit, verontschuldigde zich, wist niet wat ie moest, grinnikte er ook wat om terwijl wij ons ook plezierden...Je zou het bijna beschamend vinden, ware het niet dat iedereen al door had dat hier een soort wonderkid zat, onwetend van z'n eigen grootsheid.
Op dat moment kwam de aard van Roadburn naar voren. Op Roadburn heerst volledige acceptatie. De vele soorten mensen, met vele soorten smaken, lopen gebroederlijk naast elkaar en zijn vriendelijk tot en met. Deze optimale verdraagzaamheid is een van de grootste oorzaken van die unieke Roadburn-feel die het festival maakt tot de beleving dat het is.
Het publiek begon te applaudiseren. Iedereen moedigde hem aan door te spelen,te gaan zitten en door te spelen. Men uitte waardering voor zijn kunst. En het werkte. Hij keek verbaasd het publiek in, ging zitten en begon naar wat twijfelen een nieuw nummer te spelen wat de hele zaal paf deed staan. Een hemelse compositie, een prachtige verhalende zanglijn, weer dat virtuoze snelle gitaarspel als op een harp en een diepe laag emotie die een brok in de keel deed komen. De echte Six Organs Of Admittance toonde zich, en speelde de resterende halfvolle zaal nog enkele tientallen minuten toe met dolenthousiaste reacties als gevolg. Dít was een legendarisch en geweldig Roadburnmoment.

Ik hoopte dat Om beter zou overkomen dan hun vorige, teleurstellende, keer op Roadburn. Ik hoopte dat ze net zo zouden overrompelen en beroeren als die keer op Dour. Maar het geluid zat ten eerste weer 'ns tegen. Een modderige bas, een te schel zanggeluid en drums die niet helder en droog genoeg in de mix stonden. Daarbij zat het ook van de kant van Om zelf niet helemaal snor. Er is een nieuwe drummer, en of het daar nou aan lag of niet, maar tijdens At Giza (wat ik geloof dat het was) moest er een paar keer een soort van pauze genomen worden waardoor de vaart en spanning uit het nummer ging. Meerdere factoren die zorgden dat Om niet zo uit de verf kwam als ze kunnen (of konden, met de oude drummer) komen. Jammer, maar helaas.

Eigenlijk vond ik het niet zo erg dat Om niet zo vet was als op Dour, want ik wilde op tijd zijn voor het legendarische Zeni Geva. Er werden in de zaal wat flauwe grappen gemaakt over de Japanners, met hun leuke accent. KK Null en de zijnen trokken zich er geen reet van aan, trokken alle registers open en speelden de zaal plat zoals weinige bands op Roadburn. Hun vette metalcore met freaky japanse randjes was zó bruut, met zulk een monsterlijk geluid, en zulke verbazingwekkende capriolen in structuur, riffcomplexiteit en stuiterigheid, dat iedereen slechts dolenthousiast kon meeheadbangen, juichen en applaudiseren. De rare Japanners kwamen, zagen en overwonnen. Geweldig concert.

Het was anderhalf uur lang exclusief tijd voor Neurosis. Ik had een goede plek in de afgeladen volle zaal en kreeg de hele bak herrie heerlijk vol over me heen, met goed zicht op de prachtige visuals. En weer kon het me niet bij de lurven grijpen.
Het zal zeker meewerken dat ik niet met Neurosis opgegroeid en/of meegegroeid ben. Ik ben nauwelijks bekend met hun materiaal, maar wel met die van opvolgers als Isis. Iedereen is lyrisch over de band en hun liveprestaties. Ik vond het qua geluid imposant, absoluut. Het is helder, het is zwaar, alles is precies goed. Maar de nummers kunnen me vrijwel niet boeien. Net als vorig jaar ontwaarde ik zelden een vloeiende, boeiende spanningslijn maar onverwachte overgangen en onsamenhangende gedeelten. Soms kwam er wel een stuk, of zelfs een heel nummer langs die mooi was maar dan vooral door de intensiteit van het spel en de overdonderendheid van het geluid. En toch deed het me uiterst weinig. Misschien luister ik te rationeel naar een band wiens muziek ik niet ken, maar dat probleem heb ik bij andere bands meestal niet. Je merkt het, ik zit naar een verklaring te zoeken waarom ik als een van de weinigen Neurosis live geen overweldigende ervaring vind. Het is dat gewoonweg niet voor mij, en zal het waarschijnlijk ook nooit worden.

Het schijnt dat ik bij Neurosis weg was voor ze als een van de laatste nummers een favo van velen speelden, waarbij heel wat hartekreten en tranen uitgestoten en vergoten zijn. Ik stond in een volslagen lege zaal te wachten op Guapo, waar ik me erg op verheugde. Best gek, zo'n helemaal lege zaal in een volgestouwd 013. Maar ik kon even rustig m'n biertje drinken en met de barlui babbelen, ook leuk.
De Britten van Guapo zagen er ronduit gay uit naar Roadburnbegrippen, met hun met glitters bedekte strakke nylon shirtjes. Maar goed, we zijn verdraagzaam, en lieten ons verrassen door de muziek. En dat lukte. Meer dan op plaat is de muziek van Guapo een eigenzinnige muzikale reis langs psych rock, jazz en andere sfeervolle factoren, in lange nummers die constant blijven boeien, verrassen en verbazen. Zo waren de pakjes al gauw vergeten en was het een uur genieten van het ultieme voorbeeld van waar Roadburn ook voor staat: openstaan voor unieke creatievelingen, voor bands die een eigen avantgardistische niche binnen de rock hebben gecreëerd. Terwijl anderen later nog vet schijnen te hebben genoten bij Tribes Of Neurot, was Guapo voor mij een hartstikke waardige afsluiter van het beste festivalweekend wat ik in m'n leven heb meegemaakt. Het beste op alle fronten. En dat meen ik volslagen serieus.

Roadburn heerst.
Laatst gewijzigd door Richardus op 29 apr 2009, 15:41, 2 keer totaal gewijzigd.
Facilitator, katalysator, transformator

Whatever makes you happy, dude.

DRUPGLID
Heeft niks beters te doen
Berichten: 2415
Lid geworden op: 02 jan 2009, 14:06
Locatie: Snorlock

Re: Roadburn 2009; "Beyond The Pale": zaterdag 25 april

Bericht door DRUPGLID » 29 apr 2009, 07:52

Jammer dat 013 zo'n verschrikkelijke kuttent is... :lol:
Jedem das Seine

Gebruikersavatar
iKer
Meganerd
Berichten: 28014
Lid geworden op: 02 jan 2009, 16:22

Re: Roadburn 2009; "Beyond The Pale": zaterdag 25 april

Bericht door iKer » 29 apr 2009, 08:45

Was man van 6 Organs solo ofzo?
Je noemt in het geheel die fan-tas-ti-sche drummer niet!

Hun muziek is wel leuk, maar de drummer (althans, waarmee ik ze vorig jaar zag) is werkelijk fenomenaal.
Extreemlinksche drammert

Richardus
Meganerd
Berichten: 40413
Lid geworden op: 02 jan 2009, 17:34

Re: Roadburn 2009; "Beyond The Pale": zaterdag 25 april

Bericht door Richardus » 29 apr 2009, 15:35

solo inderdaad

ik ben iets vergeten, ga het ff invoegen
Facilitator, katalysator, transformator

Whatever makes you happy, dude.

Plaats reactie

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 1 gast