Wat lees je nu?

[gung ho]

Andere stijl / genre. Die van Bindervoet (Bindrepied ) is een soort van Finnegans Wakeaans langgedicht, de Morosofie is meer encyclopedisch. Maar beide boeken hebben gemeen dat ze zeer onderhoudend en onderbouwd zijn, op een prachtige manier volkomen geschift.

Ah, totaal anders dus. Zo te zien hebben ze het op voorraad bij de lokale boekenwinkel. Dit weekend eens kijken.

[Rainy Day Woman]

Het begin is alleraardigst.

[Richardus]

[(klaz*)]

[Rainy Day Woman]

Staat je leven inmiddels niet totaal op zijn kop klaz?

[frobbert]

[(klaz*)]

Staat je leven inmiddels niet totaal op zijn kop klaz?

Had ik al verteld dat ik laatst een kraai en een egel samen zag lopen?

[elephant]

[(klaz*)]

[Rainy Day Woman]

Dit weekend uitgelezen, heel mooi boek.



Bijna uit, iets matiger.

Als tussendoortje begonnen in:

[(klaz*)]

De Noorse historicus Tore Skeie won met 'Wolventijd' de Sverre Steen-prijs, de belangrijkste geschiedenisprijs van Noorwegen. In 'Wolventijd' beschrijft Skeie de geschiedenis van Knoet, de Deense koningszoon die in 1015 met een groot leger in Engeland landt en zichzelf meester maakt van de Engelse troon. Knoets Noordzeerijk van Engeland, Noorwegen en Denemarken lijkt definitief gevestigd. Olaf Haraldsson, een geducht Viking die langs de kusten van Europa al een zekere reputatie had opgebouwd, gooit roet in het eten door zichzelf tot koning van Noorwegen uit te roepen. Er begint een kat-en-muisspel tussen de twee mannen die steeds opnieuw de strijd met elkaar aangaan. 'Wolventijd' is een spannende reis door een turbulente periode waarin geweld, brutaliteit en vernietiging heersen.

[Rainy Day Woman]

[Snif]

5 ballen in NRC. 2 ballen van mij
Edit: 1 bal is eigenlijk wel genoeg.

[Snif]

Leuk en informatief

[MarkS]

Prophet Song van Paul Lynch.

Mooi boek. Als ik het in één keer uit zou kunnen lezen zou het me echt grijpen denk ik. Nu raak ik er toch een beetje uit elke keer.

[Ysidorus Fuchs]

Ah, eindelijk helderheid aangaande de berichten van ons aller Richardus!

[Rainy Day Woman]

[gung ho]

Heel aardig, vooral de eerste paar hoofdstukken. Het boek is op z'n best als Visser aantoont dat beschuldigingen van pedanterie samenvallen met de kritiek die de 'pedant' heeft op de maatschappij en dat die beschuldigingen van alle tijden zijn. Minder zijn de hoofdstukken over de 19e en 20e eeuw. Vooral omdat literatuur daar geen (meer) rol speelt en omdat Visser minder verstand heeft van films dan ik. Dat maakt zijn keuzes over professoren in de film onorthodox, maar het hoofdstuk minder sterk.

Visser is opgegroeid in Friesland en vertelt daarover in het nawoord. Hij had als kind een heel grote woordenschat en schaamde zich daar niet voor. Zijn omgeving wel, die vond dat hij maar 'normale' woorden moest gebruiken zodat hij bij de groep kon horen. De kiem voor het schrijven van dit boek is daar gelegd.

[Siegfried Stahl]

. Hij had als kind een heel grote woordenschat en schaamde zich daar niet voor. Zijn omgeving wel, die vond dat hij maar 'normale' woorden moest gebruiken zodat hij bij de groep kon horen.

Iker?

[Number9]

Heel aardig, vooral de eerste paar hoofdstukken. Het boek is op z'n best als Visser aantoont dat beschuldigingen van pedanterie samenvallen met de kritiek die de 'pedant' heeft op de maatschappij en dat die beschuldigingen van alle tijden zijn. Minder zijn de hoofdstukken over de 19e en 20e eeuw. Vooral omdat literatuur daar geen (meer) rol speelt en omdat Visser minder verstand heeft van films dan ik. Dat maakt zijn keuzes over professoren in de film onorthodox, maar het hoofdstuk minder sterk.

Visser is opgegroeid in Friesland en vertelt daarover in het nawoord. Hij had als kind een heel grote woordenschat en schaamde zich daar niet voor. Zijn omgeving wel, die vond dat hij maar 'normale' woorden moest gebruiken zodat hij bij de groep kon horen. De kiem voor het schrijven van dit boek is daar gelegd.

En dan schrijft hij dat boek ook nog in het Engels. Waarom niet meteen in het Latijn?

[gung ho]

. Hij had als kind een heel grote woordenschat en schaamde zich daar niet voor. Zijn omgeving wel, die vond dat hij maar 'normale' woorden moest gebruiken zodat hij bij de groep kon horen.

Iker?

Die heeft een enorme vriendenschare, maar een beperkte woordenschat.

[Siegfried Stahl]

Heel aardig, vooral de eerste paar hoofdstukken. Het boek is op z'n best als Visser aantoont dat beschuldigingen van pedanterie samenvallen met de kritiek die de 'pedant' heeft op de maatschappij en dat die beschuldigingen van alle tijden zijn. Minder zijn de hoofdstukken over de 19e en 20e eeuw. Vooral omdat literatuur daar geen (meer) rol speelt en omdat Visser minder verstand heeft van films dan ik. Dat maakt zijn keuzes over professoren in de film onorthodox, maar het hoofdstuk minder sterk.

Visser is opgegroeid in Friesland en vertelt daarover in het nawoord. Hij had als kind een heel grote woordenschat en schaamde zich daar niet voor. Zijn omgeving wel, die vond dat hij maar 'normale' woorden moest gebruiken zodat hij bij de groep kon horen. De kiem voor het schrijven van dit boek is daar gelegd.

Overigens vind ik geen goed idee dat juist u een boek over pedanterie leest.

[Siegfried Stahl]

Maar dit terzijde.

[Rainy Day Woman]

Zijn omgeving wel, die vond dat hij maar 'normale' woorden moest gebruiken zodat hij bij de groep kon horen.

Dit is wel enigszins herkenbaar, andere kinderen vonden mij wel eens 'arrogant' omdat ik 'moeilijke' woorden gebruikte. (Ik deed dat niet per se expres, ze zaten nu eenmaal in mijn woordenschat).

[Krautsurfer]

Staat je leven inmiddels niet totaal op zijn kop klaz?

Had ik al verteld dat ik laatst een kraai en een egel samen zag lopen?

[gung ho]

Zijn omgeving wel, die vond dat hij maar 'normale' woorden moest gebruiken zodat hij bij de groep kon horen.

Dit is wel enigszins herkenbaar, andere kinderen vonden mij wel eens 'arrogant' omdat ik 'moeilijke' woorden gebruikte. (Ik deed dat niet per se expres, ze zaten nu eenmaal in mijn woordenschat).

Waren er ook volwassenen die dat tegen je zeiden?

[Rainy Day Woman]

Zijn omgeving wel, die vond dat hij maar 'normale' woorden moest gebruiken zodat hij bij de groep kon horen.

Dit is wel enigszins herkenbaar, andere kinderen vonden mij wel eens 'arrogant' omdat ik 'moeilijke' woorden gebruikte. (Ik deed dat niet per se expres, ze zaten nu eenmaal in mijn woordenschat).

Waren er ook volwassenen die dat tegen je zeiden?

Niet dat ik me herinner. Maar nu je het zo vraagt , het zou kunnen. Maar mijn ouders in ieder geval zeer zeker niet.

[elephant]

In december 2009 begon Kate Zambreno een blog met de naam Frances Farmer is My Sister, waarop hen de door hun geliefde modernistische schrijfsters op een radicaal nieuwe manier onderzocht.
Vivienne Eliot, Jane Bowles, Jean Rhys en Zelda Fitzgerald stonden bekend als muzen van mannelijke schrijvers; hun eigen werk belandde in de marge, hun vaak substantiële bijdragen aan het werk van hun echtgenoten werd verdoezeld en vergeten – en niet zelden werden zijzelf uiteindelijk ondergebracht in psychiatrische instellingen. Rondom het blog ontstond een onlinegemeenschap die de verstikkende patriarchale kijk op het kunstenaarschap omverwierp en zo een alternatieve canon ontwikkelde.

In Heldinnen brengt Zambreno deze ideeën samen tot een vlijmscherp literair manifest. In een directe en volstrekt eigen stijl traceert Zambreno hoe de geschiedenis de vrouwelijke ervaring consequent als minderwaardig wegzet, en kanaliseert de woede daarover om zich te bevrijden van het nog altijd aanwezige patriarchale juk.

[MarkS]

Vanmiddag in de AH opgepikt, boekje uit 1916. Ik ben benieuwd wat de geheime wetenschappen zijn!
Maar dat weet Ries waarschijnlijk wel.

[MarkS]

Nou ja, dit dus:

[Number9]

Nou ja, dit dus:

Ja, nou is het dus niet meer geheim.

[MarkS]

Ha ha

[Richardus]

[(klaz*)]

Dat lijkt me ook wel wat om te lezen.

En ik kan je deze van harte aanbevelen:

[Rainy Day Woman]

Na een onverwachte gebeurtenis koopt Victorien een camping midden in het bos, naast een militair oefenterrein. Voorwaarde van de eigenaars, twee zussen, is dat ze er zelf mogen blijven wonen.Een keur aan gasten checkt in aan de lichtblauwe balie: van een militair met PTSS tot een drugscrimineel en een beroemdheid die de publiciteit wil ontvluchten. Wat voor de een vakantie is, is voor de ander bittere noodzaak. De gasten op de camping zijn tot elkaar veroordeeld maar hebben tegelijkertijd niets met elkaar van doen. Ze kunnen altijd weer weg, toch?

[gung ho]

Het vijfde deel van de literaire non-fictie (?) over Mussolini. In dit deel vindt Mussolini de dood en gaat Scurati all-out in zijn minachting voor het fascistische regime. Waar in eerdere delen de bewondering van het volk voor Mussolini de boventoon voerde, of doorsijpelde, is dat hier compleet verdwenen. Weg is iedere vorm van respect of begrip. Wat overblijft zijn beschrijvingen van een bijna-dode die niet wil sterven en een land dat weigert te capituleren. Vrolijk is het allemaal niet. Indrukwekkend des te meer.

[iKer]

. Hij had als kind een heel grote woordenschat en schaamde zich daar niet voor. Zijn omgeving wel, die vond dat hij maar 'normale' woorden moest gebruiken zodat hij bij de groep kon horen.

Iker?

Die heeft een enorme vriendenschare, maar een beperkte woordenschat.

Toch genoeg om van iemand te moeten horen 'jij gebruikt zulke moeilijke woorden'.
Maar dat zegt wsl. meer over deze persoon dan over iKer.
Een ander zei ooit dat ze me als heel intelligent inschatte door de woorden die ik gebruikte.

[iKer]

En ontopic: nu het Leesclub-boek van Peter Terrin uit is ben ik teruggekeerd naar dit boek:

[Snif]

[Rainy Day Woman]

Tijdens mijn weekendje weg twee boeken uitgelezen:

Oroppa: zeer goed.
Piaggio: zeer matig.

Hierna maar weer eens verder in De Opwindvogelkronieken.

[gung ho]

Dat geschiedschrijving in de loop van mijn leven is veranderd, juich ik enorm toe. De verhalen over machthebbers (man, wit en overwinnaar) waren al nooit zo interessant (al die koningen met hun suffe veldslagen) en daarom prijs ik mezelf gelukkig dat er in de laatste decennia meer aandacht is voor andere hoofdrolspelers, zelfs als ze er soms met de haren bij worden gesleept of als er niets over te melden is.

Hallie Rubenhold doet in dit boek iets fantastisch. In plaats van het verhaal van Jack the Ripper voor de honderdste keer na te vertellen of om met het duizendste 'ware verhaal' te komen richt zij zich op de slachtoffers. Vaak weten mensen niet meer dat de Ripper prostituees op een gruwelijke wijze vermoordde en zijn de gedode vrouwen niet meer dan een reden om te huiveren. Rubenhold geeft niet alleen de namen van de slachtoffers, maar probeert hun levens te reconstrueren aan de hand van bronnen (huwelijksakten, inschrijvingen in armenhuizen, rechtbankverslagen, krantenartikelen etc.). Ik ben pas bij de eerste vrouw - Mary Anne (Polly) Nichols -, maar ik ben diep onder de indruk van haar verhaal. Het leven als vrouw in het Victoriaanse tijdperk is niet veel waard zonder man. Scheiden van je man, zonder een nieuwe partner te hebben stond gelijk aan verschrikkelijke armoede. En daarin schuilt waarschijnlijk de reden voor de moorden. Vier van de vijf vrouwen sliepen op straat.

Het is, zo zat ik te denken, een waardevolle aanvulling op Auke van der Wouds Koninkrijk vol sloppen over grootstedelijke problematiek in de Nederlanden van de 19e eeuw.

[Rainy Day Woman]

Dat geschiedschrijving in de loop van mijn leven is veranderd, juich ik enorm toe. De verhalen over machthebbers (man, wit en overwinnaar) waren al nooit zo interessant (al die koningen met hun suffe veldslagen) en daarom prijs ik mezelf gelukkig dat er in de laatste decennia meer aandacht is voor andere hoofdrolspelers, zelfs als ze er soms met de haren bij worden gesleept of als er niets over te melden is.

Hallie Rubenhold doet in dit boek iets fantastisch. In plaats van het verhaal van Jack the Ripper voor de honderdste keer na te vertellen of om met het duizendste 'ware verhaal' te komen richt zij zich op de slachtoffers. Vaak weten mensen niet meer dat de Ripper prostituees op een gruwelijke wijze vermoordde en zijn de gedode vrouwen niet meer dan een reden om te huiveren. Rubenhold geeft niet alleen de namen van de slachtoffers, maar probeert hun levens te reconstrueren aan de hand van bronnen (huwelijksakten, inschrijvingen in armenhuizen, rechtbankverslagen, krantenartikelen etc.). Ik ben pas bij de eerste vrouw - Mary Anne (Polly) Nichols -, maar ik ben diep onder de indruk van haar verhaal. Het leven als vrouw in het Victoriaanse tijdperk is niet veel waard zonder man. Scheiden van je man, zonder een nieuwe partner te hebben stond gelijk aan verschrikkelijke armoede. En daarin schuilt waarschijnlijk de reden voor de moorden. Vier van de vijf vrouwen sliepen op straat.

Het is, zo zat ik te denken, een waardevolle aanvulling op Auke van der Wouds Koninkrijk vol sloppen over grootstedelijke problematiek in de Nederlanden van de 19e eeuw.

Leuk, die staat ook al een poosje op mijn (enorme) lijstje van boeken die me interessant lijken om te lezen. Er is laatst ook een nieuw boek van haar uitgekomen: https://archive.is/O1gEA